Prolog

         To było jak uderzenie piorunem w sam środek mojej pysznej dumy. Nie sądziłam, że coś, a w zasadzie ktoś będzie mógł zmienić mnie nie do poznania w inną, bardziej czułą dziewczynę, która zrozumie, że pomimo życia w bogatej lecz patologicznej rodzinie, że jest też coś innego, coś co daje siłę do przetrwania w dzisiejszym świecie...
        Był piękny, majowy ranek, w niczym nie przypominał zwiastującej katastrofy. Jak to bywało, obudziłam się jak zwykle o 6 rano, by o 7 móc wyjechać  z domu do tej nieszczęsnej budy, której ponad wszystko nie cierpiałam. Moim priorytetem w życiu były imprezy i alkohol, dużo alkoholu.... Co prawda miałam dopiero 17 lat, ale moi starzy są potwornie bogaci i co chciałam to zawsze miałam. W XXI wieku, jeśli masz kasę to masz przebicie wszędzie, nawet wpuszczą cię na imprezę i sprzedadzą alkohol, mimo że w USA, można pić napoje z ilością alkoholu dopiero po osiągnięciu 21 lat. Szczerze mówiąc; mam to głęboko w dupie, tak jak moi rodzice mnie. Wychowywałam się sama i co ze mnie wyrosło to wyrosło i jak komuś nie podoba się moje zachowanie to ma problem....
- Rose! - Usłyszałam krzyk mojej nauczycielki od historii.
- Co? - Zapytałam z totalną zniewagą, żując gumę w buzi.
- Co?! Dziewczyno! Obudź się! Zaczynam tracić do ciebie jakąkolwiek cierpliwość!
- I?
- I idziesz do tablicy!
Przewróciłam oczami, przeciągnęłam usta błyszczykiem  i mierząc nauczycielkę wzrokiem wstałam i ociągając się podeszłam do tablicy.
- Wiesz, że jesteś zagrożona?
- Wiem.
- I nie masz zamiaru nic z tym robić?
- A czy widać, że mam jakiś zamiar do poprawienia ocen?
Widziałam jak pani McCarter zagotowała się w środku na moje słowa, a cała klasa gapiła się na mnie jak szpaki  w dupę. 
- Dobrze, więc ile trwała wojna stuletnia?
- Za proste... Wiadomo, że 100 lat. - Rzekłam ze zniewagą, oglądając moje paznokcie, a cała klasa wybuchnęła śmiechem.
- Pani się nie martwi! Rose da dupy i zaliczy większość przedmiotów! - Palnął jeden z fircyków, a większość chłopców zaczęła gwizdać. 
Podeszłam do niego i złapałam jego kark moją dłonią.
- Przypieprzył ktoś ci kiedyś porządnie? - Zapytałam w dalszym ciągu niewzruszona.
- A co ty mi możesz zrobić?
W tym momencie z całej siły uderzyłam jego twarzą w ławkę szkolną.
- To...... - Syknęłam przez zęby i odeszłam, a Danny podniósł swoją twarz, z której lała się krew, a w zasadzie z nosa.
Nauczycielka zaczęła coś tam lamentować, nad moim zachowaniem, zaczęła wzywać Boga, jakby zaraz miał zstąpić z nieba i jej pomóc. Nie ogarniam, ale okey.....
- Collins!
- Słucham panią.
- Zasuwaj do kozy i to w try migi, a ja zaraz zadzwonię po twoich rodziców!
- Z miłą chęcią. - Odpowiedziałam i poszłam w stronę wskazanego mi miejsca.
Za biurkiem w kozie siedziała gruba Li, podeszłam do pierwszej ławki i rzuciłam torbę z książkami na podłodze.
- Co znowu przeskrobałaś? - Odezwała się Li.
- Przywaliłam twarzą jednego kolesia w ławkę.
- Oh...  A co on ci zrobił?
- Powiedział, że dam dupę nauczycielom i w ten sposób zdam do następnej klasy.
- Pewnie zrobiłabym tak samo.
- Dzięki, że chociaż ty mnie rozumiesz.
- Się wie Rose. Babka od historii poszła dzwonić po rodziców?
- No a jak. Życzę jej powodzenia, bo wątpię, by ktoś z moich starych odebrał telefon. Przecież oni są wiecznie zajęci.
- Taaa, znam ten ból... Moi wcale nie byli lepsi.

***

          - Do pokoju Rose! Zachowałaś się karygodnie! - Powiedziała moja matka wchodząc razem ze mną do domu i gadając przez telefon. 
          Miała mnie głęboko w dupie, ojciec nie lepszy... Nienawidzę mojego popapranego życia! Od zawsze na pierwszym miejscu była firma, kasa i ważne kontrakty. Żyłam w patologicznej rodzinie, dokładnie takiej jak tej z opisu "Skąpca" Moliera. Moi rodzice byli właśnie takim Harpagonem, a ja Elizą, tylko o wiele bardziej niepoukładaną i zlewającą wszystko jak leci...
       Przebrałam się w wygodne ciuchy i położyłam się na moim łóżku. Wzięłam do ręki laptop i zaczęłam szperać w Internecie po różnych stronach internetowych.
- Widzę, że Internet też spadł na psy. - Mruknęłam sama do siebie. 
- Ona nie może z nami mieszkać! Przynosi nam tylko kłopoty! - Usłyszałam darcie się mamy i uchyliłam drzwi.
- Ale Rose jest moją, naszą córką! - Krzyczał tata. 
- Ja mam dosyć jej wybryków! 
Moje oczy pokryły się łzami i trzasnęłam drzwiami. Postanowiłam, że pomogę moim rodzicom w ich decyzji i spakuję się pierwsza.
         Nazajutrz o godzinie bardzo młodej, wpadła do pokoju moja matka i zaczęła mnie szarpać i drzeć mi się nad uchem, że mam wstawać. Otworzyłam oczy i usłyszałam:
- Jedziesz do internatu! 
- Przynajmniej będę miała święty spokój. - Odburknęłam i poszłam do łazienki się ogarnąć, po czym gotowa do wyjścia razem z walizką stałam w progu i czekałam, aż wielce rodzice się zbiorą. 
         Zobaczyłam, że jedziemy na lotnisko. Nie odzywałam się do nich. Kiedy dojechaliśmy, wręczyli mi bilety, dokumenty i bez pożegnania odjechali. Na bilecie widniał kierunek Wolverhampton GB.....