Epilog

          (...) Siedzę teraz w naszym domu, cieplutkim salonie i spisuję wszystko jak głupia. Poco? Dobre pytanie, bo sama nie wiem...... To były tak krytyczne czasy, a ja zamiast zapomnieć, żyć w świadomości, że było to kilka lat temu to drążę jeszcze większą dziurę. Z natchnienia do pisania wyrywa mnie głos Harolda, który każe mi jeść, bo nie wolno mi się teraz głodzić.
- Dominika! - Słyszę wołanie Zielonookiego.
- Co chcesz?
- Chodź coś zjeść!
- Ale ja nie jestem głodna!
- Pamiętasz co było 5 lat temu?
- Nie.
- Brakowało ci składników odżywczych zawartych w jedzeniu, co skutkowało szpitalem.......
- Aaaaaa o to ci chodzi.......
- Mamo, mamo! - Słyszę radosny głosik mojej pięcioletniej córki Destiny, która tym samym przerywa naszą wymianę zdań.
- O co chodzi słońce? - Pytam. 
- Chodź mamo, chodź! - Łapie mnie za rękę i ciągnie za sobą do swojego pokoju.
- Patrz mamo..... Robaczek!
          Śmieję się. Wchodzi Loczek, który po chwili łapie co jest na rzeczy i również zaczyna się śmiać. Podchodzę do okna, gdzie siedzi rzekomy "robaczek" i biorę go w dłonie. 
- Fuuu! - Krzyczy Destiny. 
           I tym samym uświadamiam sobie, że moje dziecko przez pięć lat nie miało styczności z naturą, tylko ciągle jest pod napływem miasta jakim jest Los Angeles....
      Warte jest to wytłumaczenia...... Otóż 6 lat temu, po naszym ślubie i po skończeniu kręcenia filmu wyprowadziliśmy się do LA, gdzie w dalszym ciągu jestem aktorką. Zespół chłopaków rozpadł się 4 lata temu, co nie znaczy, że nie mamy kontaktu z Lou, Niallem, Zaynem i Liamem, wręcz przeciwnie. Warte powiedzenia jest też to, że Honka urodziła chłopca i razem z Niallem szczęśliwie (bez ślubu) żyją w Irlandii, a Nikol dalej jest projektantką dla domu mody Chanel i mieszka z Zaynem w Londynie.
- To jest motylek. - Mówi Harold. 
- Motylek? - Pyta zaciekawiona Destiny.
- Tak. W te wakacje polecimy do Polski i zobaczysz mnóstwo motylków. Pokażemy ci z tatusiem, gdzie mieszkałam jak byłam w twoim wieku, gdzie chodziłam do szkoły. Zobaczysz Karpacz, czyli tam gdzie mieszkała ciocia Nikol i niedaleko tej miejscowości jest wodospad, gdzie był kręcony twój ulubiony film. - Mówię.
- Opowieści z Narnii? - Pyta rozdziawiając buzię ze zdziwienia. 
W tym samym czasie czuję silny ucisk w dole brzucha, łapię się za ramię Harrego.
- Dominika, co się dzieje?
- Boże..... Ałaaaa! Boli!
- Co cię boli?!
- Ja chyba rodzę!
Loczek blednie na twarzy, Destiny zamarła. Mówię jej niech pakuje się do samochodu, a ja z tatusiem zaraz do niej dojdę. Wspierając się na moim mężu, powolnym krokiem wchodzę do samochodu. Ruszamy do szpitala....

GODZINĘ PÓŹNIEJ

         Leżę w sali szpitalnej. Zmęczona, ale szczęśliwa. Na świat przyszła nasza druga córka Elizabeth. Tłumy fotoreporterów próbują wejść drzwiami i oknami by tylko móc zrobić nam zdjęcie. Harry siedzi obok mnie razem z Destiny i ściska moją dłoń. Po jego policzku lecą łzy wzruszenia, szczęścia, tym bardziej, że mamy dzisiaj 1 luty......
- Kochanie, dałaś mi najwspanialszy prezent urodzinowy pod słońcem. - Mówi i bierze małą w swoje silne objęcia........