Rozdział 40

         Czas leciał jak szalony...... Od pamiętnego wieczoru i wspólnej nocy minęło już tyle czasu...... Wielkimi krokami zbliżała się połowa grudnia. Wokoło było bialutko, słońce świeciło wysoko na niebie, a przymrozek dawał w kość. Zima w tym roku bardzo się pospieszyła, ale wyjątkowo była przyjemna pomimo temperatury jak na Syberii i śniegu "po pachy". Przez minione prawie 3 miesiące nie działo się nic nadzwyczajnego, oprócz tego, że w końcu udało znaleźć mi się pracę w moim zawodzie. Tak, w końcu jestem aktorką! Dostałam rolę w porządnym sensacyjnym filmie i właśnie go realizuję. Fabuła, scenariusz...... Wszystko co związane z filmem jest cudowne! A reżyser.... Nie byle kto, bo sam Steven Spielberg! Tak! Sama jestem w szoku, że bez żadnego wcześniejszego doświadczenia dostałam się do amerykańskiej "śmietanki", a poza tym nadarzyła się okazja, bo sceny do filmu kręcone są w różnych miejscach w Polsce. Jestem wniebowzięta! W końcu przed nami zaczynają odkrywać się nowe karty, te dobre karty.....
      Jest godzina 5 rano. Czas na plan. Scenariusz w dłoń i do roboty czas..... Co do Joanny.... Przez ten czas odkryłam, że ma nieczyste zamiary w stosunku do Lou, chce go wykorzystać, ale jeszcze nie wiem jak. Ostatnim czasem za dużo kręci się po naszym domu i za bardzo węszy w szafkach, które powinny ją gówno obchodzić.... W miarę możliwości staram się ją mieć cały czas na oku, ale to nic nie daje, bo Aśka zaczyna coś podejrzewać.....

***

      - Koniec! - Krzyczał reżyser. - 1/3 filmu za nami! Dobra robota kochani! Widzimy się w poniedziałek! 
Wszyscy wiwatowali i cieszyli się, bo w końcu pierwszy wolny weekend od kilkunastu tygodni...... Był piątek godzina jeszcze młoda, bo 14. Za planem filmowych czekał na nas, aktorów cały tłum fotoreporterów, ludzi, fanów..... I tak zleciała kolejna godzina, na pozowaniu, dawaniu autografów itp. Powiem, że bardzo mnie to dziwiło, bo film nie wszedł jeszcze do kin, a ci wszyscy ludzie rzucili się na nas jak wygłodniałe lwy na swoją ofiarę. Ale nic, o 16 byłam w domu. Myślałam, że piątkowy wieczór spędzimy wszyscy razem, a tu niespodzianka! Żadnego samochodu przed domem, żadnej żywej duszy, brama zamknięta, ale nic. Złapałam za klamkę i ku mojemu zdziwieniu drzwi były otwarte. Weszłam do środka w nadziei, że może ktoś z naszej paczki jednak jest. Przechodząc przez długi korytarz nagle stanęłam jak wryta. Słyszałam obrzydliwe jęki dochodzące wprost z salonu. Szybko ściągnęłam moje szpilki by nie robić hałasu i nie przestraszyć osób, (ktokolwiek to był) pieprzących się w naszym salonie. Zrobiłam krok do przodu i usłyszałam głos Joanny, która wykrzyczała imię niejakiego Denisa! 
- Kurwa! Jaki Denis?! A Louis?! - Syknęłam sama do siebie. 
- Dziękuję Denis, było cudownie, teraz tylko okradamy dom i spieprzamy na drugi koniec świata. - Powiedziała słodkim głosem ta suka Aśka. 
Bez namysłu wyciągnęłam mój telefon komórkowy i wkroczyłam do salonu. Aśka, jeszcze naga ze swoim fagasem zaczęli piszczeć jak opętani. Zrobiłam im kilka fotek i krzyknęłam:
- Spieprzasz z tego domu w try migi i więcej nie pokazujesz mi się na oczy albo dzwonię na policję! 
- Ale...
- Ty masz jeszcze odwagę by coś mówić! - Złapałam ją za kudły i powiedziałam na ucho - O Louisie możesz pomarzyć! 
Wywaliłam ją razem z tym jej pseudo chłopaczkiem za drzwi razem z jej i jego rzeczami. Tak bardzo szkoda mi było Louisa..... Myślał, że to w końcu ta jedyna, że w końcu się ustatkuje,  a tu takie świństwo z jej strony..... 
       Poszłam do garderoby, wzięłam jakieś ciuchy, popularnie zwane jako te "koło domu" i zabrałam się za sprzątanie póki nie było chłopców. A syf jaki Joanna zostawiła po sobie woła o pomstę do nieba! Butelki po piwie, wódce, fajki i inne świństwa..... Sprzątając zastanawiałam się jak powiem o tym wszystkim Louisowi. Wiedziałam, że będzie to jedna z najtrudniejszych rozmów w moim życiu, które miałam okazję przeprowadzić..... 

2 GODZINY PÓŹNIEJ 

      Siedziałam przy stole w jadalni i analizowałam mój plan na poniedziałek. Jedno było pewne. Był bardzo napięty! Rano plan filmowy, potem spotkanie, papierkowa robota, wieczorem znów plan..... Miałam słuchawki na uszach i słuchałam London Beat, gdy do jadalni weszli chłopcy, tacy szczęśliwi, uśmiechnięci, aż szkoda mi było psuć humor komukolwiek z nich, ale niestety, nie mogłam zataić tego przed Lou.....
- Co słuchasz?  - Zapytał Loczek 
- "I've been thinking about you".
- Czyżby London Beat?
- Bingo, a teraz chodź musimy pogadać. - Szarpnęłam Loczka i zaciągnęłam go do naszej sypialni.  
- Co się stało, żeś ty taka narwana?
- Mamy problem.
- Jaki? - Zapytał, a ja wyciągnęłam telefon i powiedziałam żeby zajrzał w galerię, ale przed tym usiadł wygodnie, bo padnie jak to zobaczy.
         Popatrzył się na mnie podejrzliwie, ale usiadł i otworzył  galerię w telefonie. Jego oczy błyskawicznie powędrowały na sam dół, gdzie był folder o nazwie "naga prawda", otworzył go:
- Nie mów tylko, że.....
- Tak, niestety. Dzisiaj oprócz pieprzenia się z tym całym Denisem na naszej kanapie w salonie, to miała plan okraść dom i wyjechać z nim na koniec świata...... 
- Już mi szkoda Louisa......
- Nie tobie jednemu....
- Mam pójść razem z tobą i razem mu to powiemy. 
- Nie. Poradzę sobie sama. W końcu to ja ją widziałam, a nie ty.
- Jak chcesz. Zawołać go?
- Jakbyś mógł.  
Harry poszedł po Lou,  a moje serce waliło jak szalone. Nienawidzę takich rozmów! Ale  w końcu kto je lubi? 
- Jestem. Wołałaś mnie. - Powiedział Tomlinson.
- Tak.....
- Stało się coś?
- Niestety tak...
- To zaraz mi powiesz, a ja tylko zadzwonię do Asi.
- Nie, wstrzymaj się. Nie dzwoń do niej.
- Dlaczego? O co ci chodzi?
- Gdyby to była błaha sytuacja odpowiedziałabym: o ten tramwaj co nie chodzi, ale niestety tak nie jest. Sprawa jest poważna. - Wzięłam głęboki oddech. - Joanna w stosunku do ciebie jest nieszczera. 
- Jak to? Żartujesz sobie ze mnie? 
- Nie. Dzisiaj, po pracy weszłam do domu i to co zobaczyłam i usłyszałam wzięło mnie na zawrót głowy.
- O czym ty do cholery mówisz?!
- Aśka od samego początku nie była z tobą szczera. Nie zastanawiało cię to, ze ciągle z kimś pisała i była wycięta z życia? A i za nim przejdę do sedna sprawy, czy ty jej dałeś klucze od domu?
- No tak. I co z tego?
- Właśnie to. - Pokazałam mu zdjęcia.  - To nie wszystko....... 
- Co jeszcze?
- Chciała ograbić dom z kosztowności......
Louis zrobił się na twarzy bialutki jak kreda do tablicy. Radość w jego oczach szybko ustąpiła miejsca bólowi i smutkowi. 
- Tak mi przykro. Ja wiedziałam, że ona była jest i będzie fałszywa, ale nie chciałam ci nic mówić, bo bez dowodów byś mi nie uwierzył... 
          Ku mojemu zdziwieniu Louis zamiast krzyczeć, denerwować się i robić inne dziwne rzeczy jakie robią zdradzeni  faceci, on zachował się inaczej. Oddał mi telefon, a sam wyciągnął swój. Wybrał numer Aśki i napisał do niej smsa:
"Witaj! Zapewne wiesz dlaczego piszę tą wiadomość.... Przykro mi, że tak zachowałaś się w stosunku do mnie, kiedy ja zawsze i wszędzie traktowałem cię jak kobietę, jak kogoś z kim pragnę spędzić resztę życia.... Ty zachowałaś się jak ostatnia szmata. Żerowałaś na mnie, na nas wszystkich. Dziękuję za kilka cudownych miesięcy spędzonych razem. Tobie i Denisowi, życzę "szczęścia na końcu świata". 
Twój oddany Louis
P.S. Pamiętaj o oddaniu kluczy. Najlepiej dzisiaj." 
Popatrzyłam się na niego jak na jakiegoś wariata. 
- Louis, tylko tyle?! Po tym co ci zrobiła, w tym domu?!
- Tak. Jestem facetem z klasą.
Po tych słowach wyszedł, a mnie zamurowało. W moich oczach zdobył tak duże uznanie, że byłam w szoku, zresztą po dziś dzień jestem...... Zeszłam na dół, do wszystkich, a po nim zero smutku, jakby wszystko spłynęło, w tak zawrotnym tempie. 
        - Hejka! - Wparowała Hon. - Wiecie o co chodzi, że Aśka dała mi wasze klucze? 
- Co za tempo. - Powiedział Lou i wziął klucze, a reszta gapiła się na niego jak na przybysza z kosmosu. - No co? Już nie jesteśmy razem.
- Jak to? - Zapytała Hon. 
- Moja sprawa, co było przyczyną naszego rozstania.
- Okej, jak chcesz........ Do niczego nie zmuszam.......
- E no, ludzie!!!! - Krzyknęłam.
- Co ci? 
- Jak to co?! Nikol dzisiaj wpada przed fashion week'iem!
- Zapomnieliśmy!
- Nie, ja. - Powiedział Malik.
- I ja też nie zapomniałam. - Powiedziałam. - Kto jedzie po nią na lotnisko?
- Nie trzeba. - Powiedziała opatulona w szalik i czapkę.
         Rzuciliśmy się na nią, jak na piłkę w rugby. Kiedy ją puściliśmy Zayn podszedł do niej i namiętnie pocałował. Potem zaczęła się już impra na całego. Louis nie pokazywał po sobie, że jest smutny, ale w środku, w głębi duszy, na pewno płakał......